ทำไมข้าต้องมาเสียเวลาเป็นแค่ทหารฝึกหัด
ข้าจำคัมภีร์อัศวินได้ขึ้นใจเลย
- “อดทน” เข้าไว้ ฝึกฝน อย่างหนัก ทุกวันมันไปเลย
- ฝึกพื้นฐานการป้องกันให้เชี่ยวชาญ ระวังตอนฟันลง สะบัดข้อมือให้ไว ดั่งสายฟ้าฟาด
- ดูแลอาวุธของเจ้าให้ดี ทำให้เสมือนเป็นแขนขาอีกข้าง เป็นส่วนหนึ่งของตัวเจ้าเอง
ข้ารู้ทุกอย่าง ทั้งในและนอกสนามรบ ข้าตอบคำถามได้ทุกข้อและโจมตีได้ทุกท่า จิตข้าเป็นดั่งป้อมปราการ ท่วงท่าป้องกันของข้าไร้ช่องโหว่
แต่ทำไม อาจารย์ถึงยังขังข้าไว้ในหอคอยอยู่ เขาไม่เห็นว่าข้าพร้อมแล้วหรือไง หรือเป็นเพราะข้าชอบหลบมากกว่าปัดป้อง เพราะข้าเอาแต่ขัดเกราะของตัวเอง แทนที่จะขัดรองเท้าอาจารย์
ข้าเบื่อเต็มทนแล้วกับการอดทนรอ! ถึงเวลาที่ข้าจะตั้งกฎของตัวเองสักที:
- จงกล้าเข้าไว้
- หลบชนะป้องกัน ป้องกันชนะรับหมัด จงร่ายรำในที่ที่ผู้อื่นล้มลง
- จงส่องแสงเจิดจ้าดั่งดวงอาทิตย์ จงเปล่งประกายด้วยศักดิ์ศรีและความสง่างาม
... ให้กลับมาในฐานะอัศวิน หากทำไม่ได้ก็อย่ากลับมาเลย
แฟร์เบิร์น