ข้ากับบรรพบุรุษเติบโตมาในอุโมงค์นี้
ครอบครัวเราทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเพื่อเจาะหินสร้างทางเดินคดเคี้ยว แม้ว่าทุกเส้นทางจะดูหม่นหมองมืดมัว ยากมากที่จะจินตนาการถึงชีวิตที่แตกต่างออกไป ข้าได้แต่มองดูผืนน้ำใกล้ๆ แล้วหวนนึกถึงวัยเยาว์
ข้าจำได้ว่าเคยอ่านเรื่องราวของนางเงือก นางเป็นหญิงสาวผู้โดดเดี่ยวที่หัวใจสลายไปในริ้วน้ำหลังกลายเป็นฟองคลื่น เวลาหลายปีที่อยู่ในเหมืองทำให้ข้าลืมเรื่องนี้ไป ทำให้ข้าเติบโตขึ้น แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะลืมเทพนิยายแบบนี้ไปเสียหมด
ข้าเคยพบชายคนหนึ่งที่ขาเขาน่าจะเป็นหางมากกว่า ผู้คนเรียกเขาว่าผู้ตามหาไซเรน เขาขลุกอยู่แต่กับทะเลราวกับเป็นคนรัก ให้สายน้ำโอบกอดร่างกายยามดำดิ่งลงไปหาสมบัติเบื้องล่าง
วันหนึ่งตอนที่เขากำลังเก็บเปลือกหอยที่โดนแดดเลียจนซีดจางอยู่ริมหาด ข้าก็ถามเขาว่า
"ในน้ำมีอะไรที่บนบกไม่มีงั้นหรือ ทำไมเจ้าถึงไม่หางานดีๆ ทำและหาที่อยู่ให้เป็นหลักเป็นแหล่งล่ะ"
เขาไม่เงยหน้า แล้วพึมพำด้วยรอยยิ้มว่า "อยากได้จุมพิตจากนางเงือกน่ะ คนที่ซ่อนเสียงไว้ในหอยสังข์ ซ่อมถ้อยคำไว้ในขวดแก้ว ข้าจะช่วยไม่ให้นางต้องกลายเป็นฟอง และช่วยไม่ให้ตัวข้าเองต้องแก่ชรา"
วันนี้ข้านึกถึงคำพูดของเขา ในใจหวนนึกถึงเรื่องราวในหนังสือเทพนิยาย ข้าเข้าใจแล้ว ครอบครัวเราทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเพื่อเจาะหินสร้างทางเดินคดเคี้ยว ซึ่งทุกเส้นทางล้วนหม่นหมองมืดมัว ข้าไม่น่าลืมความรู้สึกแสนพิเศษจากวัยเยาว์ไปเลย ข้าน่าจะสร้างเส้นทางของตัวเองแล้วออกทะเลไป
