ลอเรนน์ คริม ณ แหล่งร่อนเถ้าถ่าน บันทึก · เหล่าบรรพชน และเปลวเพลิง

บันทึกภาคสนาม — วันที่ 8 ของปีเยียร์เวค, 509 D.A.

อย่างน้อยที่สุด พวกทหารของริมการ์ดก็ยังมีประโยชน์อยู่เรื่องหนึ่ง หลังจากที่พวกมันพังม่านพลังโบราณนั่นเข้ามาได้ ข้าก็ฉวยโอกาสลอบผ่านเข้าไปได้เช่นกัน หากพวกมันสามารถทำลายผนึกที่นี่ได้ล่ะก็ มีความเป็นไปได้สูงว่าพวกมันคงจะฝ่าด่านประตูใหญ่ไปได้แล้วเช่นกัน...

ลอร์ดวอร์กอธคงจะอยู่ระหว่างเดินทางมาที่นี่แล้วเป็นแน่ ในเวลานี้ มันยังเป็นเพียงแค่สมมติฐาน... ทว่าก็ใช่ว่าจะไม่มีหลักฐานแวดล้อมบ่งชี้เลยเสียทีเดียว

ชราวด์ได้เข้ามาสะสมตัวอยู่ที่นี่ในระดับที่สูงอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน มันคืบคลานมาจากแอ่งเวลวอเตอร์ ลามยาวไปจนถึง... ที่ใดกันแน่ จุดกึ่งกลางตรงนั้น ซึ่งเป็นแท่นหินที่ข้าแอบส่องเห็นจากข้างล่างตั้งไกล.... อยู่ตรงใต้หมู่เกาะลอยฟ้าพอดิบพอดี

ไม่ใช่แค่ข้าคนเดียวหรอกที่อยากจะขึ้นไปข้างบนน่ะ เจ้าพวกเถาวัลย์เน่าๆ พวกนั้นมันกำลังเลื้อยขึ้นไปข้างบน

พยายามไขว่คว้าแพบกที่ลอยอยู่กลางอากาศ... เพื่อดึงให้เกาะพวกนั้นลอยต่ำลงมา เพราะฉะนั้น ต่อให้เป็นข้าก็ยังมีโอกาสเอื้อมไปถึง

ขอแค่ชราวด์ยังไม่หันมาสนใจแท่นหินตรงนี้ ก็น่าจะยังพอมีเวลาอยู่บ้าง ข้าคงต้องเสี่ยงดวงกันตรงนี้แหละ

— ลอเรนน์ คริม

บันทึกภาคสนาม — วันที่ 26 ของปีเยียร์เวค, 509 D.A.

ข้าเคยสัมผัสถึงความร้อนแบบนี้มาก่อน

นานมาแล้ว ข้าเคยทิ้งให้นาลาผู้ช่วยของข้าคอยศึกษาเกี่ยวกับสิ่งปลูกสร้างโบราณแห่งหนึ่งภายในเสาแห่งการสรรค์สร้าง... มันเป็นสิ่งก่อสร้างประหลาดที่ดูคล้ายประตูมิติท่ามกลางทะเลเพลิง

เธอเรียกสิ่งนั้นว่า "ประตูทางผ่าน" ซึ่งข้ารู้ว่าเธอแค่พูดเล่น แต่จะว่าไป บางทีเธออาจจะคิดถูกก็ได้นะ และบางที... แท่นหินนี้ก็อาจจะเหมือนกัน เป็นเครื่องเทเลพอร์ตขึ้นไปยังพวกเกาะข้างบนนั่นไง

แน่นอนว่ามันยังไม่ได้เปิดใช้งาน เรื่องมันคงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ใช่ไหมล่ะ

มีข้อสังเกตสองอย่างด้วยกัน

1. ข้าเห็นเสาแสงอยู่ไกลๆ ซึ่งเรียงตัวตรงกับทิศทางของเครื่องหมายที่ล้อมรอบแท่นหินนี้เลย

2. พวกเสาแสงนี่น่าจะเหมือนกับหอส่งสัญญาณแห่งหอคอยโบราณแน่ๆ และต้องพิชิตมันให้ได้เพื่อเปิดระบบส่งพลังงานให้เครื่องเทเลพอร์ต!

...แถมข้อสังเกตอย่างที่สามเข้าไปด้วยเลยแล้วกัน จะได้ครบๆ

3. เสบียงของข้าร่อยหรอลงทุกที และไม่ควรจะหนีห่างไปจากแท่นหินตรงนี้ด้วย

ข้าอยากรู้จังว่าถ้าพวกนาลาหรือฟรานมาเห็นข้าตอนนี้จะพูดว่าอะไรกันนะ ตัวข้าที่มาไกลถึงอีกซีกโลก ณ ขอบแห่งนิรันดร์ พยายามจะเอื้อมมือไปให้ถึงดวงดาว ทั้งที่ตัวเองยังโดนล่ามโซ่ไว้ในหุบเหว

กลายเป็นว่าที่ข้ายอมเรียนภาษาของคนโบราณ ก็แค่เพื่อจะเข้าใจมุกตลกใจร้ายเรื่องเดียวเนี่ยนะ แถมไปๆ มาๆ ตัวข้าเองนี่แหละที่กลายเป็นตัวตลกในตอนท้ายซะเอง

เอาเถอะ แล้วเราจะได้เห็นกันว่าใครจะเป็นผู้ที่หัวเราะทีหลังดังกว่า เพราะข้ายังไม่หมดหวังหรอก และไม่มีวันหมดด้วย