รายงานจากหอดูดาว
ข้อค้นพบของข้าเกี่ยวกับกล้องโทรทรรศน์เนตรแอนโดรเมดามีดังนี้:
เลนส์วัตถุ, กระจกหักเหแสง, เลนส์ใกล้ตา - ทำงานได้ตามวัตถุประสงค์
ชุดท่อออปติก - ทำงานได้ตามวัตถุประสงค์ แต่มีฝุ่นสะสม ควรส่งนักศึกษามาช่วยทำความสะอาดหรือไม่...
ตัวยึดกล้อง - ตรวจพบข้อผิดพลาด กล้องโทรทรรศน์ไม่สามารถเคลื่อนที่ได้ทั้งในแนวราบหรือแนวตั้งฉาก
ส่วนประกอบการโฟกัส - ทำงานได้ตามวัตถุประสงค์ ทว่ากลับสร้างความทุกข์ระทมให้แก่ข้าเหลือเกิน เพราะมันสามารถเผยให้เห็นได้เพียงกลุ่มดาวที่อยู่ตรงเบื้องหน้าเท่านั้น
ข้อสรุป: ควรพิจารณาดำเนินการบำรุงรักษาอย่างเหมาะสม
- ศาสตราจารย์แอนโดรเม
ถึงศิษย์ของข้า
ในระหว่างที่ข้าไม่อยู่ ข้าคาดหวังให้พวกเจ้า นักสำรวจดวงดาวรุ่นเยาว์ของข้า พิจารณาโจทย์ต่อไปนี้! จงแก้โจทย์นี้เพื่อปลดผนึก และเพื่อให้ได้คะแนนที่ดีด้วย!
ลองจินตนาการว่าชีวิตของพวกเจ้าเป็นวงกลมวงหนึ่ง
มันอาจเป็นรัศมีแห่งแสง สว่างไสวและว่างเปล่าอยู่ภายใน หรืออาจเป็นห่วงโซ่ที่เชื่อมร้อยต่อกัน เป็นอูโรโบรอสที่กัดกินหางของตนเอง จงจำไว้ให้ดี: ความว่างเปล่า ความเวิ้งว้างที่คั่นอยู่ระหว่างสิ่งต่างๆ นั้นมีคุณค่า มันทำหน้าที่เป็นผืนผ้าใบที่เราสามารถวาดกลุ่มดาวของเรา และขีดบันทึกการไหลผ่านของกาลเวลา แยกสิ่งที่เป็นอยู่ ออกจากสิ่งที่มิได้เป็นอยู่
พวกเจ้าถือกำเนิดขึ้นจากภายในวงกลม ปุ๊บ! แล้วพวกเจ้าก็อยู่ตรงนั้น! จากผู้เยาว์ผู้ไร้เดียงสา อ่อนวัยและกระฉับกระเฉง เคลื่อนคล้อยไปตามเส้นโค้งแห่งวัฏจักร เติบโตสู่ความเป็นผู้อาวุโส ก่อนจะร่วงโรยเป็นเถ้าถ่าน และถือกำเนิดขึ้นใหม่อีกครา
ภารกิจของพวกเจ้า: ใช้กล้องโทรทรรศน์บนระเบียงเหล่านั้น เพื่อค้นหาว่าบนวัฏจักรอันเป็นนิรันดร์นี้ จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของพวกเราควรอยู่ ณ ตำแหน่งใด!
ทางด้าน ซ้าย ข้าอยากให้พวกเจ้าค้นหาต้นกำเนิดของพวกเรา ที่ซึ่งพวกเราถูกดึงออกมาจากความว่างเปล่า และถูกโยนลงบนผืนผ้าใบแห่งการดำรงอยู่ จุดแห่งการถือกำเนิดของพวกเรา!
ทาง ด้านขวา จงมองหาสถานที่ที่พวกเราพักพิง กองไฟซึ่งปลุกเถ้าถ่านของพวกเราให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง! เตาไฟที่จุดเถ้าถ่านของพวกเราให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง!
ข้าจะเฝ้ารอผลลัพธ์จากพวกเจ้าด้วยใจจดใจจ่อ!
- ศาสตราจารย์แอนโดรเม
เกี่ยวกับปริศนาของอาจารย์
ปริศนาของอาจารย์ช่างน่าปวดหัวเสียจริง... วงกลมนั้นไม่มีทั้งจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด! แต่ยิ่งข้าครุ่นคิดถึงมันมากขึ้น ข้าก็ยิ่งเริ่มมองเห็นเบาะแสทั้งหลายที่อาจารย์โปรยทิ้งไว้ระหว่างบรรทัด... ในพื้นที่ว่างเบื้องล่าง บนผืนผ้าใบ หากจะกล่าวเช่นนั้น
ดังนั้น ทฤษฎีของข้าคือดังนี้:
ในฐานะคนโบราณ พวกเราทั้งหมดถือกำเนิดจากเปลวเพลิงพระแม่... แต่ที่แปลกก็คือ มีเพียงกล้องโทรทรรศน์ตัวเดียวเท่านั้นที่สามารถหันไปยังที่ที่นางสถิตอยู่ได้ บางที ส่วนหนึ่งของปริศนาอาจไม่ได้ถูกตั้งใจให้ตีความอย่างตรงตัวก็เป็นได้ อาจารย์กำลังหมายถึง "การมาถึง" มากกว่าการถือกำเนิดอย่างนั้นหรือ
ข้าคิดว่าคำพูดของเขาเกี่ยวกับ "การถือกำเนิด" อาจเป็นเบาะแสที่มีค่าอย่างยิ่ง...
ข้าจะลองเสี่ยงโชคกับกล้องโทรทรรศน์เหล่านั้น แล้วมาดูกัน!
