ตำนานอัศวินผู้ล่มสลาย
เมื่อวานนี้จอห์นเล่าเรื่องราวของเขาให้ข้าฟังอีกเรื่อง ดูเหมือนเหล้าที่เราดื่มด้วยกันจะช่วยละลายพฤติกรรมและเติมไฟให้จินตนาการของเขา แต่ข้าก็ไม่ได้ถือสาอะไร... เพราะค่ำคืนนั้นช่างอบอ้าวและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความลึกลับ
เขาโน้มตัวเข้ามา ปรับเสียงเบาลงราวกับจะบอกความลับ... ข้ารู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขาที่ข้างหู หัวของข้าเริ่มตื้อจากฤทธิ์เอล แต่ข้าก็พยายามตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีอัศวินผู้กล้าหาญคนหนึ่งต้องพบกับความพินาศย่อยยับด้วยคำสาปแห่งเปลวเพลิง
แม้จะพบกับความล่มสลาย แต่อัศวินผู้นั้นกลับมิได้แสวงหาการล้างแค้น ทว่าเป็นการสำนึกบาป ด้วยความมุ่งมั่นที่จะไถ่บาป เขาจึงออกเดินทางเร่ร่อนไปตามแนวชายขอบของเอ็มเบอร์เวลเพื่อไปยังท่าเรือเวหาแห่งเก่า ซึ่งเป็นเส้นทางสายเดียวที่จะนำเขาไปสู่การให้อภัยในดินแดนเบื้องหน้า
ทว่า ยามเมื่อท่าเรือแห่งสายลมพังทลายลง จิตวิญญาณของเขาก็แตกสลายลงไปด้วย โอกาสเดียวในการไถ่บาปถูกพัดพรากจากไปจนสิ้น ด้วยความบอบช้ำเจียนตาย เขาคุกเข่าลงบนยอดเขาและเหม่อมองไปยังท่าเรือแห่งนั้นจากระยะไกล เฝ้ารอคอย... จนกระทั่งร่างของเขาก็จางหายไป
อัศวินผู้นั้นปรารถนาในสิ่งที่เขาไม่มีวันครอบครองได้ ข้าเข้าใจความเจ็บปวดรวดร้าวในใจของเขาดีเหลือเกิน... การเฝ้ายึดมั่นในคำสัญญา และเสียงกระซิบแห่งความหวังอันริบหรี่...
ข้ายังคงรู้สึกถึงถ้อยคำของจอห์นที่ตราตรึงอยู่บนผิวเนื้อ มันก็แค่เทพนิยายเรื่องหนึ่ง ข้าบอกตัวเองเช่นนั้น... ทว่าเสน่ห์อันหอมหวานของมันกลับดึงดูดให้ข้าต้องหวนนึกถึงเขาอยู่ร่ำไป
