การขึ้นไปสู่แหล่งร่อนเถ้าถ่าน บันทึก · เหล่าบรรพชน และเปลวเพลิง

บันทึกของผู้อาวุโสคลาราวินตา, บันทึกที่ 1

ต่อให้สภาจะเสียงแตกแค่ไหนก็ช่างมัน เพราะพวกเราต้องขึ้นไปข้างบนให้ได้ ไม่มีทางเลือกอื่นเหลือให้เราแล้ว

ดูเหมือนว่าสมาชิกที่อายุน้อยที่สุดของพวกเรากำลังวางแผนที่จะถอนตัวออกจากสภา

การคิดจะตีตัวออกห่างจากสภาและอ้อมกอดของเปลวเพลิงพระแม่ด้วยตัวเองแบบนั้น แน่นอนว่าเป็นเรื่องที่น่าขายหน้า และที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ มันเป็นการกระทำที่ไร้สมองสิ้นดี

พอเอซรามินออกไปเมื่อไหร่ พวกเราจะนับคะแนนเสียงกันใหม่อีกครั้ง แล้วผลลัพธ์ที่ออกมาก็จะกระจ่างชัดแจ้งอย่างแน่นอน จากนั้นเราจะส่งพลังงานไปที่เปลวเพลิงพระแม่เพื่อขับเคลื่อนการขึ้นไปข้างบน... แต่ถามว่าจะพอไหม ไม่มีใครบอกได้

บันทึกของผู้อาวุโสคลาราวินตา, บันทึกที่ 2

พวกเรากำลังย่ำอยู่กับที่อย่างไร้ความคืบหน้า

ต้องยอมรับว่า มันเป็นรสชาติที่แปลกใหม่ แม้จะเป็นรสชาติที่ขมปนหวานอย่างที่สุดก็ตาม

พวกเรามีพลังงานไม่มากพอที่จะใช้เป็นเชื้อเพลิงขับเคลื่อนให้พวกเราขึ้นไปข้างบนได้

เพราะแบบนั้น เราเลยทำได้แค่ติดอยู่ตรงกลาง ถูกแขวนลอยอยู่เหนือเศษดินโคลนที่โสมม พยายามจะเอื้อมไปคว้าผลไม้จากดวงดาว ทั้งที่มือทั้งสองข้างยังโดนล่ามเอาไว้

พวกเราถูกฉีกกระชากจนแตกแยก และมันก็จะเป็นเช่นนั้นต่อไป

ทั้งร่างกาย และจิตวิญญาณ...

เมื่อพวกเราเหลือเพียงครึ่งเดียว เท่านั้นย่อมไม่เพียงพอ

บางทีพวกเราอาจไม่มีวันเพียงพอเลยก็ได้

บันทึกของผู้อาวุโสคลาราวินตา, บันทึกที่ 3

พวกเราไม่เหลือเชื้อเพลิงให้เผาผลาญอีกต่อไปแล้ว และชราวด์ก็ได้แผ่ขยายมาถึงที่พำนักของพวกเราแล้ว

พวกเราไม่อาจหลบหนีได้ ไม่อาจซ่อนตัวได้ พวกเราเป็นดั่งผลผลิตที่สุกงอม รอวันถูกเก็บเกี่ยว

เป็นครั้งแรกในรอบหลายศตวรรษ ที่มีคนโบราณถูกสังหารด้วยคมดาบ ถูกสะบั้นขาดจากเปลวเพลิงพระแม่... ขณะพยายามอย่างสิ้นหวังที่จะถ่วงรั้งพวกหนอน เถาวัลย์ยืดพัน และความเน่าเปื่อยที่คืบคลานเข้ามา

แน่นอนว่าเป็นความพยายามที่ไร้ผล

พวกเราควรยอมสละตนเป็นเชื้อเพลิง... เพื่อซื้อเวลา เพื่อหลบหนี และเพื่อปกป้องสิ่งที่มีค่าที่สุด

พวกเราจะเป็นพลังงาน จนกว่าร่างกายของพวกเราจะถูกหล่อหลอมขึ้นใหม่ จนกว่าวิญญาณของพวกเราจะได้ถือกำเนิดอีกครั้ง... หากวันนั้นจะมาถึง

ไม่มีหนทางอื่นอีกแล้ว