แฟรงก์ ข้าจะไม่เก็บกลูมเบอร์รีอีกแล้ว บันทึกเรื่องราว · ตอนที่ 1 จาก 2

ข้าขอโทษ แต่ข้ากลัวเกิน ไม่อยากไปทุ่งนั้นอีกแล้ว ไม่ใช่เพราะความมืด หรือสายน้ำที่สั่นไหวของลำธารหรอก แต่ข้ากลัวชาวประมง

เมื่อวานข้าเห็นเขาล่องไปตามลำธาร ทั้งเคราหงอกของเขา กางเกงที่ขาดวิ่น และเรือที่แล่นช้าๆ เหมือนจะไม่มีพิษภัยอะไร เมื่อเขาเห็นข้าที่ริมฝั่ง เขาก็หยุดเรือเพื่อเจรจา ถุงมือของเขาขาดหลุดลุ่ยเปลี่ยนเป็นสีครามจากการเก็บกลูมเบอร์รีที่เดียวกับเรา ข้าถามเขาว่าเขาไม่กลัวตกลงไปในหลุมที่อยู่ตามขอบทุ่งหรือ ตอนกลางคืนมันมืด พื้นก็อันตราย ข้าบอกอย่างนี้

เขาพูดว่า “หาไม่ เหล่าทวยเทพแห่งห้วงลึกได้ประธานโชคสิริแก่ข้าพเจ้า! เหล่าพระองค์จะทรงฟื้นขึ้นมา ประทับด้วยแสงสว่าง เพื่อร่ายรำกับมวลมนุษย์ในบทเพลงวอลซ์สุดท้าย!” มือเขาก็สั่นแรงมาก ข้าพยักหน้าแสดงความสุภาพ

เมื่อแม่น้ำพาพัดเขาไป ข้าก็สาบานไว้ว่าข้าจะไม่มาเหยียบทุ่งกลูมเบอร์รีอีก ถ้าดอกนี้บานตอนกลางวันนะข้าจะไม่บนเลย แต่การต้องมาเจอแปลกหน้าที่ปกคลุมใต้แสงจันทร์แถมยังมีอารมณ์คลั่งแบบนี้อีก มันคละเรื่องเลย! ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจ