ข้ายังไม่จบเรื่องนี้ บันทึกเรื่องราว · ตอนที่ 1 จาก 2

พ่อของข้าเป็นทหาร แต่ข้าไม่ได้เป็นทหารเลย ข้ากำลังล้อเล่นอะไรอยู่ ที่ได้ประจำการอยู่ที่นี่เคียงข้างกับชายร่างใหญ่ กล้าหาญ และรุนแรงพวกนั้น ดวงตาของพวกเขาไม่มีแสงเลย หลุมออบซิเดียนกลืนกินข้าทั้งตัว สะท้อนความอ่อนแอของข้ากลับมาที่ตัวข้า ผสมกับความดูถูกเหยียดหยาม

พวกเขาไม่มีความเมตตา... อารมณ์เดียวที่มีก็คือความโกรธที่แผ่กระจายออกมา ความร้อนภายในที่กัดกินพวกเขาและทำให้เปลือกอุ่นในขณะที่ลุยผ่านหิมะและน้ำแข็ง

เมื่อพ่อของข้าเสียชีวิต หัวใจของป้อมปราการแห่งนี้ก็ถูกทำลาย และข้าก็เช่นกัน

พวกเขารู้จักข้า พวกเขารู้ว่าข้าจะวิ่งหนีและซ่อนตัวทันทีที่พบปัญหา พวกเขาเยาะเย้ยข้า ขู่ชื่อข้า นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาจึงบังคับให้ข้าทำหน้าที่เฝ้ายาม... แม้แต่เรื่องนั้นก็ยังทำให้ข้ากลัว

บางทีมันคงไม่แย่นัก อย่างที่ท่านพ่อชอบพูด "คนขี้ขลาดมักอายุยืน"