ต้นกำเนิดของวัฏจักร บันทึกเรื่องราว · ตอนที่ 2 จาก 2

กาลครั้งหนึ่ง เปลวเพลิงพระแม่จะให้กำเนิดประกายไฟดวงใหม่ในทุกวันครีษมายัน แต่บัดนี้ เพียงได้ต้อนรับ "ลูกหลาน" สักครั้งในรอบสิบปีก็นับว่าโชคดีแล้ว จำนวนของพวกเราลดน้อยลงเรื่อยมานับตั้งแต่สมาชิกที่อายุน้อยที่สุดของเราเริ่มเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมนุษย์

นี่คือความอัปยศอย่างที่สุด เป็นรอยด่างบนศักดิ์ศรีและความเป็นกลางของพวกเรา

การทำให้ชีวิตสูญเปล่า การก้าวออกจากวัฏจักร การละทิ้งอ้อมกอดของพระแม่ เพื่อสิ่งที่น่าขันเสียยิ่งกว่าสิ่งใดอย่างความเห็นอกเห็นใจ... ช่างน่าสมเพช

แต่ถึงกระนั้น ข้าก็ต้องยอมรับ... ในฐานะผู้มีอาวุโสสูงสุด ข้าสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดของเปลวเพลิงพระแม่ ทว่าความไม่แน่ใจยังคงตามหลอกหลอนข้า และด้วยเหตุนี้ ข้าจึงปฏิเสธเสียงเรียกของนางเช่นกัน

เพราะมันไม่ได้เป็นเช่นนี้เสมอไป... จริงไหม

เสียงในเปลวเพลิง เสียงสะท้อนที่ดังก้องผ่านห้วงอวกาศและกาลเวลา พูดถึงบิดา พี่น้อง และบุตรหลาน พูดถึงครอบครัวและต้นกำเนิดที่ไม่ถูกผูกมัด และไม่อาจถือกำเนิดขึ้นใหม่ได้... แต่เสียงกระซิบเหล่านั้นกลับไหลหลอมปะปนเป็นหนึ่งเดียว ถูกล่ามโยงเข้าหากันราวกับโซ่สายเดียว

พวกเราเคยถือกำเนิด พวกเราเคยตาย พวกเราเคยถูกจดจำ

แล้วเส้นทางที่พวกเราเดินอยู่ในตอนนี้แข็งทื่อและหยุดนิ่งเพียงใดกัน และตัวข้าเองจะเป็นผู้ที่ถูกลืมเลือน หรือถูกจดจำมากเพียงใด

...ท้ายที่สุดแล้ว พวกเราผิดมากเพียงใด ถูกต้องมากเพียงใด และแท้จริงแล้ว พวกเราเป็นสิ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้จริงหรือ

- มานาธอร์