ทฤษฎีของนักเล่นแร่แปรธาตุ I บันทึก · ทั่วไป

ณ เปลวเพลิง และเสียงกระซาบ

แสงบริสุทธิ์โอบล้อมความรู้ของเผ่าพันธุ์โบราณเอาไว้ ปกป้องมันอยู่ในใจกลางของเปลวเพลิง ภูมิปัญญาที่เกินกว่าที่ข้าจะจินตนาการ ข้าสามารถจ้องมองเข้าไปยังเปลวเพลิงชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าเพื่อเสาะหาคำตอบ หรือเสียงกระซิบ... แต่ข้าก็ไม่ได้ยินอะไรเลย แม้ว่ามันจะมีเสียง แต่มันก็จะเอ่ยกับผู้ที่เกิดจากเปลวเพลิงเพียงเท่านั้น

น่าเสียดายนัก เพราะข้าเชื่อว่าเราคงได้มีบทสนทนาที่ก่อให้เกิดความกระจ่างกันได้ไม่น้อยทีเดียว

— บัลทาซาร์, 508 D.A.

อารามเปลวเพลิง

การลงพื้นค่อนข้างอันตราย แต่โดยรวมแล้วข้าค่อนข้างพอใจ เพราะในที่สุดข้าก็พบอารามเพลิงจนได้

ข้าสันนิษฐานว่าคนโบราณจะหลงเหลือประกายแสงเอาไว้หลังจากสิ้นอายุขัย อันที่จริง ประกายแสงนั้นอาจจะเป็นตัวตนทั้งหมด เป็นดวงวิญญาณ เป็นแกนกลางอันลี้ลับ หรือเป็นเศษเสี้ยวหนึ่งของเปลวเพลิงเลยก็ว่าได้!

โดยปกติแล้ว แสงสว่างของพวกเขาจะกลับไปรวมกับเปลวเพลิงและซึมซับภูมิปัญญาทั้งหมดที่สั่งสมมาตลอดชั่วชีวิต แต่ในบางครั้ง พวกเขากลับเลือกที่จะพักผ่อนอยู่ในอารามเหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นบนยอดผา หรือในถ้ำที่ห่างไกล... โดยเฉพาะในช่วงหลังๆ มานี้ ชาวออรินเดลล์เชื่อว่าพวกเขาทำไปเพื่อ "ปกป้อง" พวกเรา ส่วนชาวริมการ์เดียนมองว่าทำเพื่อ "เฝ้าดู" พวกเราเสียมากกว่า

พวกเขาซ่อนเสียงกระซิบแห่งภูมิปัญญาอะไรเอาไว้กันแน่?

...ว่าแต่จะลงไปจากที่นี่ยังไง?

— บัลทาซาร์, 507 D.A.

หอคอยแหลมเก่าแก่ที่ส่องแสงนำทาง

ยอดแหลมเหล่านี้สูงเสียดฟ้าและปิดกั้นไม่ให้ผู้ที่ไม่คู่ควรเข้าไป เผ่าพันธุ์โบราณเข้าไปได้ แต่ข้าไม่เคยเห็นพวกเขาออกมาเลย... ข้ามีทฤษฎี 2 ข้อ:

1. ยอดแหลมโบราณเหล่านี้เชื่อมต่อกันด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง และเหล่าผู้เงียบงันเดินทางไปมาระหว่างยอดแหลมได้อย่างอิสระ

2. ยอดแหลมโบราณเหล่านี้ทำหน้าที่เป็นสถานที่ฝังศพ คล้ายกับอารามเพลิง คนโบราณเก็บรักษาความรู้ทั้งหมดของดินแดนไว้ในเปลวไฟที่นี่เมื่อตนจากโลกมนุษย์ไป

ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม ข้าก็เข้าไปไม่ได้ เมื่อข้าเหยียบลงบนแผ่นโลหะที่ประดับประดาอย่างสวยงาม ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ช่างน่าเสียดาย

บัลธาซาร์, 507 D.A.

เรื่องบ่อน้ำอมฤต น้ำพุแห่งน้ำอมฤต

บ่อน้ำอมฤตอีกแห่งที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายของเหล่าคนงานผู้ทำงานเยี่ยงทาสอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเพื่อขุดอุโมงค์ลึกลงไปในดิน แผนก่อสร้างครั้งนี้มีแต่... สนองความเชื่อ

หุบเหวแห่งนี้ปล่อยควันทุกครั้งที่เราตอกลงไป หมอกบางๆ นี่ทำให้ปวดศีรษะและเคืองตา... อย่างน้อยมันก็ยังไม่ทำให้ใครล้มป่วยเรื้อรัง

การทำลายล้างและความวุ่นวายทั้งหมดนี้... ก็เพื่อ "น้ำอมฤต" ข้าหวังว่าอากาศแย่ๆ นี่จะไม่ลอยไปถึงโลนธิสเซิลนะ

— บัลทาซาร์, 498 D.A.

น้ำอมฤต และความทุกข์ใจอันมากล้น

มันเป็นสูตรที่ข้าไม่ค่อยจะเข้าใจนัก ซับซ้อนเกินจินตนาการ ข้าไม่แปลกใจเลยที่ได้รู้ว่าสูตรนี้มีที่มาจากโลกอื่น

ปรุงจากเนื้อหนังมังสาของเห็ดเล็กจิ๋วอันบอบบางที่โตอยู่ใต้ดิน... มันมอบพลังให้ แต่กระนั้นเมื่อข้ามองไปที่ขวดแก้วขวดนี้ ใจข้ากลับเต็มไปด้วยความกังวล สิ่งนี้ไม่มีทางเป็นยารักษาได้แน่ มีแต่จะเป็นได้แค่อาวุธ บางทีคนโบราณคงซ่อนมันเอาไว้เพราะมีเหตุผลเป็นแน่

— บัลทาซาร์, 500 D.A.