Ödenmemesi Gereken Bedel Kitap · Buluntular

Bu hikâye, öyle yarım yamalak dinlenecek ya da uykudan önce göz gezdirilecek türden bir hikâye değildir.

Bir vakitler bir adam yaşarmış. Karısı öylesine güzelmiş ki sanki güneş, yalnızca gülümsemesini aydınlatmak için doğarmış. Fakat güzellik, kimseyi kaderden koruyamaz. Kadıncağız bir gün öyle bir hastalığa tutulmuş ki ne şifalı otlar ne de dualar çare olmuş.

Biçare hâldeki adam, yüreğindeki umuttan başka hiçbir şeyi olmadan evden ayrılmış. Nehirlere, dağlara yayılan söylentilerin peşine düşmüş ve unutulup gitmiş bir yerde bir satıcı bulmuş. Bir adam, belki de başka bir şey, ona bir tedavi sunmuş. Keder gibi acıtacak kadar keskin, uzun, sivri bir diş...

"Bu herkesi iyileştirebilir," demiş. Fakat yalnızca doğrudan yüreklerine saplanırsa...

Adam gözyaşı dökmüş. En çok sevdiği insanın kalbini nasıl delip geçebilirmiş? Fakat derler ya, aşk her zaman kazanır. O da elinde avucunda ne varsa vermiş.

Geri döndüğünde yüreğinin sahibi ölüm döşeğindeymiş, kışın düşen kar misali bembeyazmış. Adam da o gün güneş batarken, elleri titreye titreye yapması gerekeni yapmış. Sivri dişi kadının kalbine saplamış.

Bir anlığına tüm umudunu kaybetmiş. Kadının kanı etrafa saçılmış, gözleri kapanmış ve dudaklarından şaşkın bir fısıltı dökülmüş. Sonrasındaysa... Sonrasındaysa bir mucize yaşanmış ve kadın gözlerini açıp gülümsemiş.

Hikâyenin burada bittiğini düşünebilirsiniz ama iyi dinleyin. Bir daha karı kocayı kimse görmemiş. Yalnızca geride bıraktıkları kasaba bilinirmiş. Yaşayan herkesin katledildiği, paramparça etler ve kemiklerle dolu o kasaba...