Bir Çobanın Günlüğü Note · Dünya ganimeti

Bir de "Nemoy, bu kötü bir fikir," dediler. Peh! Boş versene, Svartrau'dan ayrılıp dağlara çıkmak hayatımda verdiğim en iyi karardı. Evet, evimi satmak zorunda kalmış olabilirim ve yerine aldığım kulübe hem daha küçük hem daha mütevazı olabilir. Ama artık işlerime burnunu sokan meraklı komşulardan uzakta, dilediğim gibi yaşayabileceğim. Kendime küçük bir koyun sürüsü bile edindim! Nasıl bakıldıklarını öğrenmek ne kadar zor olabilir ki?

(...)

Koyun gütmek sandığımdan zor çıktı. Kokudan bahsetmiyorum bile! Alışmak mümkün değil. Hiç değilse burada beni rahatsız eden kimse yok. Üstelik yorucu bir günün ardından bir pipo yakıp aşağıdaki vadinin manzarasını seyre dalarak dinlenmek gibisi de yok. Gerçekten harikulade.

(...)

Koyunlarımdan bazıları kayıp. Geçen gece dışarıdan tuhaf sesler geldiğini duydum. Bir şeyler tıkırtılar çıkararak ve ayak sürüyerek etrafta dolanıyordu sanki. İtiraf ediyorum, neler olup bitiyor diye bakmaya cesaret edemedim. Ertesi sabah da koyunlarımı saydığımda dördünün kayıp olduğunu gördüm. Kurtların işi miydi acaba?

(...)

Dün gece nöbet tuttum ve bir şey gördüm... Ufak tefek şekiller, koyunlarımın arasında yürüyorlardı. Birkaçını alıp karanlığa karıştılar. Ama gözden kaybolmadan önce aralarından biri bakışlarını doğrudan üzerime çevirdi. Ay ışığında kocaman gözlerinin parıldadığını gördüm. Galiba kıkırdadı da. Bu şeyler beni de kaçırmadan önce buradan ayrılsam mı?

(...)

Ahmakça korkularımızın peşinden sürüklendiğimizi bazen gün ışıdığında idrak ederiz. Hiçbir yere gitmiyorum; burası benim evim ve onlar da benim koyunlarım. Kokularına boş yere alışmadım ya! O ufak yaratıklar bir daha karşıma çıktıklarında hazır olacağım. Baltam her zaman yanımda, onları uzak tutmak için büyük bir ateş de yakabilirim. Bana ve koyunlarıma musallat oldukları güne lanet edecekler!