Komşularının Lezzeti Kitap · Buluntular

Bir vakitler Sangora Vadisi'nde bir köy varmış. İsminin hafızalardan silinmesi yerinde olmuş. Sakinleri, esir alınmış güneş kadar parlak, tuhaf bir kristal bulana dek bu köy toz topraktan hâlliceymiş. Bu kristalin parıltısının şifa bahşettiği söylenirmiş.

Uzaklardaki vilayetlerden istirahat ve mucize vaatlerine kapılan pek çok gezgin gelmiş. Köy zenginleşmiş ve konuklarını ağırlamak için bir han açmış. Yiyecekler, kısa süre içinde bu taşın kendisi kadar meşhur olmuş.

Fakat mevsimler geçmiş ve civardaki yerleşkelerin sakinleri, köye seyahat eden bazı kişilerin asla geri dönmediklerini fark etmeye başlamışlar.

En başta bu kişilerin sayıları unutulacak kadar azmış. Ardından göz ardı edilemeyecek kadar çoğalmış. Yabancılar, kayıp hısımlarını aramaya gelmişler fakat dostane yüzler ve "Buraya hiç gelmediler" ya da "Aylar önce gittiler" gibi şaşkın sözlerden başka bir şey bulamamışlar.

Fakat gerçekte köylüler, kendilerini o konukları ve onları aramaya cüret eden herkesi yemeye kaptırmışlar. İçlerinde eşi benzeri görülmemiş bir açlık uyanmış. Kana değil, insan etine açlarmış. Onlar ziyafet çektikçe kristalin ışığı da loşlaşmış ve en sonunda tamamen sönmüş. İhtiyaçlarını işaret etmesine artık gerek kalmamış, açlığını gidermiş.

Aç köylüler değişmişler. Derileri gevşeyip solgunlaşmış, tırnakları kanca gibi pençelere dönüşmüş ve gözleri, bir vakitler son derece kıymet gören o taşın parıltısıyla parlamaya başlamış.

Knez'in muhafızları, ateş ve silahlarla gelmişler. Canavarlardan bazıları öldürülmüş. Geri kalanlar, civardaki yamaçların sonu gelmez mağaralarına kaçmışlar.

Bugün bile çatlaklardan ve yarıklardan gizlice çıkarlar, açlıklarını asla bastıramazlar. Hiçbir silahlı, hepsinin birden canını alamaz zira mağaralar göze boş ve sessiz gelir. Fakat oradadırlar. Duvarların içinde yaşar, yaklaşacak kadar aptal birini beklerler.