Farkas'ın Günlüğü Kitap · Görev belgeleri

1. Gün

En nihayetinde yüzüğü ele geçirdik. Zavallı küçük kardeşim sonunda iyileşecek! Bana ayini hazırlamak için yalnızca birkaç gün daha lazım. Sonrasında buradaki yeni hayatımızın ilk adımlarını atmaya gerçekten hazır olacağız.

2. Gün

Dusko'nun ayine karşı çıkacağı aklımdan geçmemişti ama oldu bir kere. Yüzüğü takmamı istemiyor. O piç Bekir'in elinin değdiği her şeyden ödü kopuyor. Ama tek umudumuz da bu! Anlaması için elimden geleni yapacağım. Yapmalıyım.

Yakında Dusko yeniden yürüyebilecek.

5. Gün

Daireyi çizdim ve Dusko'yu yanıma oturttum. Ağladı, korktuğu belliydi ama umudu vardı. Fakat yüzüğün içine oyulan sözleri söylediğimde değişimi hisseden ben oldum, Dusko değil.

Yere yığıldım, karanlığın derinliklerine daldım.

Gözlerimi açıp kardeşimin yüzündeki ifadeyi gördüğüm an ayinin işe yaramadığını anladım. Zemine boylu boyunca uzanan bacaklarında hâlâ hiçbir his olmadığı belliydi, yüzük de yanıp kül olmuştu.

Dusko bana acıyan bir ifadeyle baktı, nefret ettim.

Ne cüretle bana acır?

7. Gün

Dayanamıyorum. Dusko, âdeta sırtımdan inmeyen bir yük gibi uzanıyor. Sürekli sızlanmasına rağmen hâlâ onu düzeltmenin bir yolunu arıyorum. Bu esnada kendime de... onun hep böyle çekilmez biri olup olmadığını soruyorum.

8. Gün

Bu nankör velet uğruna Bekir'in hizmetinde aylarımı harcadığıma inanamıyorum. Kardeşim, sanki yabancı birisiymişim misali bana bakıp duruyor.

Fakat nihayet hakikati fark ettim. Ayin tamamlanmamış. Yüzük, bana Dusan'ı iyileştirme gücü bahşetmiş. Hissedebiliyorum, içimdeki o uğultuyu duyabiliyorum. Tek yapmam gereken kulağımı açıp dinlemek, böylece ne yapmam gerektiğini anlayabilirim.

11. Gün

Nihayet anladım. Cerrah misali içini açıp kusurunu açığa çıkarmalı ve kendi ellerimle bu kusuru düzeltmeliyim. İşim bittiğinde Dusan bir kez daha yürüyebilecek. Ben de sonunda ondan kurtulabileceğim.

12. Gün

Daireyi çizdim. Bıçağım hazır...