İçi Boş Yürekler Kitap · Buluntular

Güneş batar ve gökyüzüne mor tonları hâkim olurken kızıl güveler havayı doldurdu. Alaca karanlığın sükûnetiyle kapılara ve pencerelere yapıştılar. Gece çöktüğündeyse bir şey geldi. Onu kimse duymadı. Onu kimse görmedi. Fakat gün ağardığında köylülerin göğüsleri boş kalmış, bir vakitler yüreklerinin attığı yerse bomboş kalmıştı.

Kuyularda, tarlalarda, ağaçların kovuklarında çalınan yüreklerini aradılar ama tüm çabaları nafileydi. Yüreklerinden yoksun kalan köylülerin kahkahaları kesildi. Kederleri donuklaştı. Öfkeleri dindi. Ta ki artık hiçbir hisleri kalmayana kadar...

İşte böylece insan olmanın ne olduğunu unutuverdiler.

Artık kendi soydaşlarıyla bir arada yaşayamayacak hâle geldiklerinde ormanlara ve mağaralara dağıldılar, dünyanın en aşağılık yerlerinde saklandılar. Tuzaklar kurdular, sisin içinde sinsice gezindiler.

Hâlâ gezer dururlar. Kamp ateşinden çok fazla uzaklaşacak olanları sessizce ve gülümseyerek beklerler. Sizi bulurlarsa da yüreğinizi almaya çalışırlar. Yüreğinizi göğsünüzden koparıp bir vakitler kendi yüreklerinin attığı boşluğa uymasını umarlar.

Fakat asla uymaz. Asla uymayacaktır da.