Üstat Giaccomo'nun Dersleri, 2. Bölüm Kitap · Karakter hikâyeleri

Takatim kalmamıştı ve "yeter artık" demeye hazırdım. Fakat dediğim an Üstat Giaccomo'nun yüzüne o pis gülümseme yayılırdı. Başıyla onaylayıp okulunu terk etmemi, bir daha da onu katiyen rahatsız etmememi söylerdi. Son bir kez daha denemeyi kabul ettim, sonumun farklı olmayacağının bilincindeydim... fakat beni de şaşkına çevirircesine beklediğim olmadı. Bana kusursuz, seri darbelerle vurmaya başladı... ve darbelerin hepsini bloklamayı başardım. Bu esnada çok da düşündüğümü söyleyemem, sadece içgüdülerimi dinledim. Tabiri caizse dövüşün ritmini yakaladım.

Giaccomo bir adım geriye çekildi ve ilk defa gülümsedi. Üstadım, hafifçe de olsa başarımı tasdiklemişti fakat benim gözümde babacan bir gururla mutlu bir şekilde gülümsüyordu. "Sonunda," dedi. "Bedenin artık anlamaya başlıyor. Kalıpları görebiliyorsun fakat tepkin üzerine aşırı derecede kafa yoracağına içgüdülerine güveniyorsun. Güzel. Şimdi de..."

Bana bir darbe daha indirdi. Doğrudan göğsümü hedef alan sert bir darbeyle nefesim kesildi ve kendimi yerde buldum. Üstadım "Daha öğreneceğin çok şey var, hemen kendini bir şey sanma," dedi. Fakat o andan itibaren bugün dönüştüğüm kudretli kılıç ustası olma yolunda emin adımlarla ilerlediğimi anlamıştım.