Sayıklayan Kadın Kitap · Buluntular

Bir vakitler bir kız yaşarmış. Onu önce tarlalarda kelebek kovalarken görmüşler. Sonra bir bakmışlar, geride hiçliğe doğru yok olan ufak ayak izlerinden başka bir şey kalmamış.

İnsanlar, bütün kovukları ve evleri aramışlar. Köyün ortasındaki kuyuya bile bakmışlar ama kız sırra kadem basmış.

Kız yıllar sonra geri dönmüş. Saçı, keçeye dönmüş yün misali ağır topaklar hâlinde sarkıyormuş. Gözleriyse başka kimsenin göremediği hareketleri takip edercesine sürekli kayıyormuş. Yanağındaki doğum lekesi olmasa kimsenin onu tanıyacağı yokmuş ama kız o kızmış.

Nereye adım atsa oradaki bitkiler solar, değişerek tuhaf biçimler alırmış. Bir gecede bahçeler çürümüş, ağaçlardan tümörleri andıran yumrular çıkmış ve toprak, gün ışığını görünce dağılan, sürünen şeylerle örtülmüş.

Kız konuştuğunda sesine tam arkasından gelen fısıltılar korosu eşlik edermiş. Diğer taraftan dünyaya baskı yapan şekillerden ve dünyayı sıkı sıkıya sararak bir şey, belki de bir tür araç arayan büyük dokunaçlardan bahsedermiş. Bu şeyler her neyse krallıklardan eskiymiş. Zamandan bile eskiymiş.

Korkuya kapılan köylüler, iblislerin sözcülüğünü yaptığını öne sürerek kızı lanetli bellemişler. İçinde barındırdığı yozlaşmayı yok eder umuduyla kızı kutsal ateşle yakmışlar. Fakat ne alevler ne de zaman, küllerde saklanan kara dişi yok edebilmiş.