Gümbürdeyen Dağ, 2. Kısım Kitap · Buluntular

Ta ki bir gün genç bir oğlan ormanda kaybolup dağın yamacına varana dek... "Şarkısını dinledim," dedi. "Beni o şarkıyla kendine çağırıyordu."

Ne bir homurtu ne de bir gümbürtüydü. Yalnızca bir şarkıydı. Bundandır ki dağın beklediği kişinin o olduğunu, yokluğunun dağı deliye çevirdiğini anlamıştık. Onu tek başına yüzleşmesi gereken yolculuğa hazırladık ve hiçbirimizin asla göremeyeceği harikaları görmesi için gönderdik.

On gün on gece... Geçidin girişinde dönüşünü işte bu kadar bekledik. Gözden kaybolduğu esnada homurtu da azalıp yok oldu. Fakat bu, fırtına öncesi sessizlik değildi. Ardından çığ gelmedi. Yalnızca rüzgârın taşıdığı nazik bir melodi vardı.

Günler geçti, geceleri de beraberinde getirdi fakat oğlandan hiçbir iz yoktu. Bizden birisi değildi ve asla olamayacaktı. Dağ onu çağırdı ve kendine kattı. Sisler onun yuvasıydı. Biz de oğlanın anısına dağa Mirceas Dağı adını verdik.

Oğlan, işte o zamandan beri gezginlere fırtınalarda rehberlik eder ve onları düşen karlardan korur. Bu sayede diğer tarafa sağ salim geçmelerine olanak tanır.

Dağın homurtusu duruldu, biz de bir daha asla zirveye tırmanmaya kalkmadık. Aramızda barış sağlandı.

Dağ geçidinde de bir daha hiç ölüm yaşanmadı.