Leydi ve Kısrak Kitap · Buluntular

Ayın aydınlattığı gecelerde, bulutlar perde misali aralanırken ormanlarda dört nala koşan beyaz bir kısrak ve sürücüsü hanım gözünüze ilişebilir. Zamanın akışından etkilenmeden ebediyen giderler.

Çok ama çok uzun zaman önce bu kısrak, acımasız bir lordun eşinin pek kıymet verdiği bir atmış. Leydi, atın kapkara gözlerinde dünyanın kendisini yoksun bıraktığı o nezaketi görmüş. Bir gece kocasının, canını almak için kaldırdığı elinden güç bela kaçmayı başarmış. Adamın darbesinden kurtularak kaçmış, yardım feryatları kopararak koşmuş. Çığlıkları, ay ışığıyla yıkanan tarlalar boyunca yankılanmış ve kar gibi bembeyaz kısrak, geceyi yarıp geçerek kadına koşmuş.

Fakat lort, kaçmalarına müsaade etmemiş. Arbaletiyle nişan almış ve kısrağın yüreğine bir ok saplanmış. At, durduğu yerde yığılmak şöyle dursun, yalpalamamış bile. Beyaz postunu kaplayan kanla birlikte leydisini lordun yetişemeyeceği kadar uzağa taşımış. Kadın güvende olana dek kendine ölümü yasaklamış. Leydisi güvene varınca nihayet cesur at yere yığılmış ve ölüme kendi rızasıyla gitmiş.

Leydi, ömrünün geri kalanını huzur içinde geçirse de en hakiki dostunu asla unutmamış. Öldüğü vakit Ay hiç görülmemiş bir parıltıyla aydınlanmış ve kadın gözlerini açtığında kısrağın hayaletini yanı başında, bir kez daha birlikte gezmeyi beklerken bulmuş.

O günden beridir ikili hiç ayrılmadan gezinir. Acımasız kişilerin ellerinde mahsur kalan kadınları ve küçük kızları bulurlar, onları leydinin yardım eli uzattığı geceye doğru çağırırlar. Çağrıları kabul edilirse ay ışığına doğru birlikte kaybolup giderler. Geride yalnızca şafağa doğru uzaklaşarak yok olan toynak seslerinin yankısı kalır.