Kızıl Keder Kitap · Buluntular

Evvel zaman içinde sevdiği adamı kaybeden genç bir kadın yaşarmış. Adamı rüzgârın her daim ah çekermiş gibi estiği sessiz bir tepede eğik bir ağacın altına gömmüşler. Kadın her gün adamın mezarına gelirmiş. Mezar taşının yanında diz çöküp adamla fısıldayarak konuşur, etrafı saran otları temizlermiş.

Alaca karanlıkta tarlaların pusla örtüldüğü bir gece, kadın orada oturup merhamet bilmeyen sükûnete acısını fısıldamış. Dikenli ve yabani bir sarmaşık, mezar taşının etrafına dolanıvermiş. Kadın, taşı sarmaşıktan kurtarmaya çalışmış ama dikenleri elini derinden kesmiş. Kan, mezara damlamış.

Aniden mezar taşının ardında bir gölge belirmiş ve bu gölgenin içinde onu, sevdiceğini görmüş.

Adamın her ne kadar sesi çıkmasa ve orada kalamayacağı aşikâr olsa da kadının yüreğinde kuşkudan eser yokmuş. Adam bir anlığına orada, uzanıp yetişebileceği kadar gerçekçi bir hâlde durmuş.

İşte o anda kadın anlamış ki adamı kan çağırmış. Ertesi gece kadın geri dönmüş. Sonraki gece de... Her akşam yeni bir yara açarak damarlarındaki yaşamı toprağa dökmüş.

Kadın günden güne güçten düşmeye başlamış. Derisi solmuş, sesi zayıflamış ama umursamamış. Toprağa son damlayı akıtıp mezarın üzerine yığıldığı gece, mezarlıkta ah çeken rüzgâr artık matem taşımıyormuş.

Kadın can vererek sevdiğine kavuşmuş... ve o günden sonra ebediyen birlikte olmuşlar.