Çirkin Melek Kitap · Buluntular

Uzun zaman önce bir kasabanın kenarında bir dul yaşarmış. Kocası, savaşa gidip bir daha dönmemiş. Kadıncağız da kederden solmuş gitmiş.

Bir bahar günü ormanın kıyısında bir çocuk bulmuş. Boynuzlu, derisi sert, yüzü insandan ziyade keçiyi andıran bir çocukmuş. Kasabalılar, başlarına bir felaket gelmeden önce çocuğu boğmak için yalvarmışlar.

Fakat dul kadın, yaratığı kucakladığı gibi ormana kaçmış.

Yıllar geçmiş. Bir gün kasabanın ihtiyar şefi, ormanın derinliklerinde dolaşırken bir açıklık keşfetmiş. Burada eğri büğrü bir ev ve küçük bir bahçe uzanıyormuş. Dul hâlâ hayattaymış. Yaşı geçse de asla pes etmemiş. Yanında da devasa ve korkunç bir yaratığa dönüşmüş çocuk duruyormuş. Zavallı kadının üç katı dursa da nazik biri gibi görünüyormuş.

Dul kadın, şefi gördüğünde korkuya kapılmış. Çocuğunun önünde durup konuşmaya başlamış. "Yalvarırım sana, bizi rahat bırak. Onca yıldır senden de halkından da uzak durduk ve hep uzak duracağız."

Her ne kadar zaman içinde yüzü kırışmış olsa da kadının gözlerine benzersiz bir parıltı hâkimmiş. Hayatı bir kez daha kucaklamış. Huzur, hatta belki de mutluluğu tatmış.

Şef, başıyla onaylayıp geri dönmüş. Hiçbir şey görmemiş, hiçbir şey söylemeyecekmiş.

Bazı şeyleri sessizliğe teslim etmek çok daha hayırlıdır.