Ölmeyecek Kadar İnatçı, 2. Bölüm Kitap · Karakter hikâyeleri

Onu en nihayetinde hekim çadırına getirdiklerinde bir cesede baktığımı sanmıştım. Bedeninde kana bulanmamış tek bir nokta bile kalmamıştı. Sağ kolu, incecik bir deri parçasından sarkıyordu. Gözlerinden birini yitirmişti. Dietrich'in cenaze törenini hazırlasın diye bir rahibe para vermiştim... fakat din adamı ölüm döşeğindeki dostumun üzerine eğildiğinde aslında ölümün yakınından bile geçmediğini gördük. Hâlâ savaş alanında olduğunu sanan ve rahibi ceset hırsızlarıyla karıştıran Dietrich, tutan tek koluyla kapıp kendine çektiği adamcağıza bir güzel kafa attı!

Yani... nasıl metanetli bir şerefsizsin sen be adam? Daha çelimsiz bir adamın canını alacak o yaralarla sağ kalmayı başardığı gibi bir de hâlâ dövüşmeye çalışıyordu. Dietrich o gün hayatta kaldı. Evet, bir kolunu yitirdi ama bu onu tekrar tekrar dövüşmekten alıkoymadı. Tek gözlü, tek kollu savaşçı... Dostum olmasaydı buna asla inanmazdım. Bildiğim kadarıyla hâlâ yaşıyor. Bazı piçlerin ölmeyecek kadar inatçı olduklarının kanlı canlı kanıtı işte.