Babama,
Dostça ayrılmadık biliyorum. Ve kelimelerle aram o kadar iyi değil, biliyorsun.
Nereden başlasam?..
...Kafamı yukarı kaldırıp göğe baktığımda bana süzülmeyi öğretişini hatırlıyorum. Limanın çıkıntısından zıplamaktan çok korkuyordum. Sen de yanımdaydın. Hatırlıyor musun? Elimi tutmuştun. İlk çekicimi sallarken demir dövmeyi göstermiştin. Kıvılcımlar saçılırdı ama sen asla sesini çıkarmazdın.
Ocağını yıkıp geçmek istememiştim. Öfkeliydim. Dediğin gibi annemin sinirini almışım. Sana yeni Demircilik Aletleri gönderiyorum. Çok iyi işliyorlar. Çünkü...
Özür dilemek isted... Hayır.
Hep babam olarak kalacaks... Hayır...
Bilmiyorum. Boş ver.
Vedalaşmada iyi değilim. Bunu ikimiz de biliyoruz. Annem gibi, özünde gerçek bir Anders'ım işte. Nasıl bitirsem?..
Yani. Hoşça kal.
- Rochelle
