Kostel

Kostel najpierw działa, a potem myśli. Na szczęście miał troskliwą matkę, Linę, która zawsze brała jego stronę, gdy sprawy wymykały się spod kontroli, czyli na ogół gdy wdawał się w bójkę. Mój ojciec powiedział kiedyś: „Kostel nigdy się nie zmieni, bo zawsze jest ktoś, kto postawi go na nogi”. Nie wiem, czy miał rację, ale było tak nawet po śmierci matki Kostela. Jej obowiązki przejął jej bratanek, Vlad, i tak samo troszczył się o chłopaka – jako rodzina, ale chyba też jako przyjaciel. Czasami mam wrażenie, że Vlad potęguje lekkomyślność Kostela, zamiast ją ograniczać, ale nie mam pojęcia dlaczego.