Cena, której nie wolno zapłacić Księga · Znaleziska

Nie jest to opowieść, której można słuchać jednym uchem, ani bajka czytana do snu.

Żył kiedyś człowiek, którego narzeczona była tak piękna, że zdawało się, iż słońce wstaje tylko po to, by ujrzeć jej uśmiech. Lecz piękno nie chroni przed losem, a dziewczyna zapadła na chorobę, której nie mogło uleczyć żadne ziele ani żadna modlitwa.

Mężczyzna w ogromnej rozpaczy opuścił swój dom, mając jedynie nadzieję, szukając pomocy wśród gór i rzek. Aż w pewnym zapomnianym miejscu natrafił na handlarza – człowieka, a może i nie, który zaoferował mu lek: długi, wyszczerbiony kieł, ostry tak jak jego smutek.

Uleczy każdego, rzekł tamten, lecz tylko gdy ukąsi prosto w serce.

Mężczyzna zapłakał. Jak mógłby przebić serce tej, którą kochał nade wszystko? Lecz miłość, jak mawiają, wszystko znosi. Zapłacił wszystkim, co posiadał.

Kiedy wrócił, jego ukochana była na łożu śmierci, blada niczym śnieg. A gdy słońce zaszło tego wieczoru, drżącymi rękami uczynił, co musiał. Wbił kieł głęboko w jej serce.

Przez chwilę wszystko wydało się stracone. Jej krew rozlała się wokół, jej oczy zamknęły się, a z ust wydobył się szept niedowierzania. Lecz nagle! Wydarzył się cud – dziewczyna otworzyła oczy i uśmiechnęła się.

Można by pomyśleć, że ta opowieść kończy się tutaj. Lecz słuchaj dalej: nikt ich już potem nie widział. Jedynie wioskę, którą po sobie zostawili – a w niej każde ciało martwe, rozdarte aż do kości.