Wiadomość od alchemiczki•Pismo · Dokumenty zadań

Strona 1 z 2

Notatki Silasa

Strona 2 z 2

Modelowanie słomy i gliny było proste, ale zastąpienie ścięgien i kości okazało się znacznie poważniejszym problemem. Jak dotąd za największy sukces mogę uznać ożywienie młodego rzezimieszka, powieszonego dzień wcześniej. Jego ciało wciąż pozostawało w stanie stężenia pośmiertnego. W serce wszczepiłam mu ducha trzepoczącego ptaszka, zaś by ożywić jego kończyny, poświęciłam małego zająca. Ku memu zdumieniu był w stanie chodzić – choć sztywno – przez trzy dni, nim padł wstrząsany drgawkami. Mimo to i tak sprawdził się lepiej niż próba ożywienia tego starego szkieletu wykopanego tydzień temu.

Z eksperymentu tego wywiodłam dwa wnioski:

Po pierwsze, im świeższe ciało, tym większa szansa, że moje inskrypcje zadziałają.

Po drugie, o wiele łatwiej jest ożywić materię nieożywioną, jak choćby słomianką kukiełkę, niż wprawić w ruch ludzkie zwłoki. Być może ciało wciąż wczepione jest w duszę, która kiedyś je zamieszkiwała, przez co odrzuca obcego ducha?

To prowadzi mnie do dalszych rozważań: może największy potencjał wskrzeszania leży w powiązaniu duszy z jej własnym ciałem w momencie śmierci? Interesująca koncepcja… choć jaki byłby cel zabicia człowieka tylko po to, by ożywić go w chwilę później?

Nieważne. Na razie poeksperymentuję na zwierzętach, a potem może trafi się jakiś żebraczyna, którego nikt nie będzie żałował.

Uważam też, że zgromadziłam wystarczającą wiedzę, by zacząć tworzyć pełnoprawną rozprawę naukową, zamiast tych porozrzucanych notatek, które wiecznie gdzieś gubię.