Anund i Goci, część 2. Księga · Historie postaci

Anund dostał to, o co prosił. Spożył wielki kawał koniny kilkoma kęsami. Rozbił jajko i chciwie wypił żółtko. Wreszcie ujął w dłonie brązowy kubek z miodem i wypił go powoli, rozkoszując się każdym łykiem z uśmiechem zadowolenia.

Wówczas podziękował gospodarzom i rzekł: „Teraz jestem gotów zmierzyć się z potworem, który ściągnął plagę na waszą wioskę. Musicie bowiem wiedzieć, iż klątwę tę rzucił potężny väsen żyjący w pobliskim lesie”. Jeden z przerażonych mieszkańców zapytał: „Nie obawiasz się, że on cię zabije?”. Lecz jednooki mędrzec tylko się uśmiechnął i odpowiedział: „Tak być może. Lecz wszystko, co mi daliście, miało swój cel. Mięso konia dało mi siłę i wytrzymałość konieczne, by znieść potężny ryk bestii, z kolei jajko dało mi męstwo i witalność potrzebne, by ją powalić”.

Goci pokiwali głowami, lecz jeden z nich spytał: „A co z miodem? Jakże on ci pomoże?”. Na to Anund znów się uśmiechnął i odparł: „By zmierzyć się z takim potworem, nawet ja muszę najpierw pokonać własny strach”.