Arimaspowie i ich tajemnice Księga · Znaleziska

Ci, którzy studiują dzieje Arimaspów, wiedzą, czym jest prawdziwa frustracja. Pisarze, którzy o nich wspominają – a nie jest ich wcale wielu – wydają się lubować w zagadkach, a te często bywają wypaczane i nieumiejętnie tłumaczone. Pozwólcie zatem, iż rzucę nieco światła na to, co stało się labiryntem pełnym zamętu.

Herodot nazywa ich „jednookimi”, lecz określenia tego nie należy wcale rozumieć dosłownie. Oznacza ono, że nie patrzyli oni na świat „dwojgiem oczu”, czyli dzieląc go na nieskończone dwoistości, tak jak my – dobro i zło, światło i ciemność, ciepło i zimno – lecz jako jedność. Rozumieli prawdziwą istotę rzeczy i umieli patrzeć poza nią, na świat znany bogom.

Aristeas z Prokonnesos pisał, że posiadali oni wielkie bogactwa, a późniejsi autorzy myśleli, że chodziło mu o złoto. I to prawda, Arimaspowie byli ludem niezwykle zamożnym, lecz te „bogactwa” oznaczały przede wszystkim mądrość, a tej im zdecydowanie nie brakowało, co uwidacznia się wyraźnie w ruinach ich grobowców i świątyń.

Pauzaniasz z kolei pisze, iż walczyli oni z gryfami, lecz on jedynie powtarza mity i legendy, zniekształcone opowieści o prawdziwych wydarzeniach. Arimaspowie toczyli bitwy ze złem w każdej jego formie – w tym także ze smokiem i tym, co powstało z jego zębów – aż stali się zbyt potężni i sami zeszli na drogę zła. Wówczas bogowie przegnali ich na cztery wiatry i lud ten został zapomniany.