Stać się fortecą, część 3.•Księga · Historie postaci

„Drugą ważną zasadą w sztuce obrony jest przewidywać ruchy przeciwnika. Jeśli wiesz, co planuje on zrobić, twoje szanse na pokrzyżowanie mu szyków znacząco rosną. Zdolność do rozpoznania zamiarów wroga ocali ci życie, lecz, co jeszcze ważniejsze, sztuka przewidywania pozwoli ci przede wszystkim zapobiec wpadnięciu w tarapaty.

Gdy służyłem w osobistej straży pewnego włoskiego księcia, którego imienia tu nie wyjawię, zdarzyło mi się towarzyszyć mu w podróży wąskimi weneckimi uliczkami. Najemnicy, których wynajął jego polityczny przeciwnik, dobrze wiedzieli, gdzie i kiedy będziemy przechodzić. To oczywiste, że wąska uliczka stworzyłaby im doskonałą okazję do ataku, zatem dopilnowałem, by wszyscy w książęcym orszaku byli wyposażeni w duże tarcze. Niczym rzymscy legioniści, utworzyliśmy formację żółwia, stając się żywym pancerzem chroniącym księcia. Powoli, lecz pewnym krokiem zdołaliśmy dotrzeć do celu, a żadne ostrza i strzały nie przedarły się przez nasz mur”.