Zjedz swych sąsiadów Księga · Znaleziska

Była niegdyś w Kotlinie Sangorskiej wioska, której nazwa lepiej niech pozostanie zapomniana. Nie było tam nic poza pyłem i błotem, aż pewnego dnia jej mieszkańcy znaleźli niezwykły kryształ, jaśniejący niczym słońce. Mówiono, że jego blask potrafi leczyć.

Ludzie ściągali tam z najdalszych prowincji, przyciągani obietnicą cudów i ulgi. Wioska kwitła i otworzyła gospodę dla przybyszy. Jej kuchnia stała się równie znana jak sam cudowny kamień.

Lecz mijały miesiące, a mieszkańcy pobliskich osad zaczęli zauważać, że niektórzy z tych, którzy wyruszyli do wioski, nigdy nie wrócili do domu.

Z początku łatwo było to przeoczyć, lecz wkrótce było ich zbyt dużo, by to zignorować. Ludzie zaczęli zatem przybywać do wioski w poszukiwaniu swoich pobratymców, lecz natrafiali jedynie na przyjazne twarze i zdziwione słowa: „Nigdy ich nie widzieliśmy” lub „Odeszli stąd dawno temu”.

W istocie jednak mieszkańcy wioski pożerali swoich gości, a także każdego, kto odważył się ich szukać. Coś obudziło w nich głód, którego dotąd nie znali – głód nie krwi, lecz ludzkiego mięsa. A gdy tak ucztowali, światło kryształu zaczęło słabnąć, aż zgasło całkowicie. Kamień nie okazywał już swego głodu, nie pragnął już więcej.

Głodni również się zmienili. Ich skóra stała się luźna i blada, paznokcie zamieniły się w zakrzywione pazury, a oczy zaczęły lśnić tym samym blaskiem, jakim wcześniej świecił ich cenny kryształ.

Straże kniazia przybyły uzbrojone w ogień i żelazo. Niektóre z potworów udało się zabić, lecz reszta uciekła i znalazła schronienie w głębokich jaskiniach pod pobliskimi klifami.

Aż po dziś dzień wypełzają z jam i szczelin, a ich głód jest nieposkromiony. Żaden miecz nie zdoła ich dosięgnąć, gdyż jaskinie wydają się ciche i opuszczone. Lecz oni tam są, kryją się w ścianach, czekając na kogoś nierozsądnego na tyle, by podejść zbyt blisko.