Będąc uczniem mistrza Giaccomo, część 2. Księga · Historie postaci

Byłem wyczerpany i gotowy się poddać. Gdybym tak zrobił, mistrz Giaccomo uśmiechnąłby się pod nosem, pokiwałby głową i kazałby mi się wynosić z jego szkoły i nigdy nie wracać. Podjąłem ostatnią próbę, pewny, że wynik będzie taki sam... i, ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu, okazało się inaczej. Natarł na mnie serią dobrze wyprowadzonych, szybkich cięć – ja zaś zdołałem je wszystkie zablokować. Nie zastanawiałem się nawet nad tym zbytnio, po prostu zadziałałem instynktownie, złapałem odpowiedni rytm.

Giaccomo cofnął się i wreszcie po raz pierwszy się uśmiechnął. To był tylko drobny dowód uznania mojego sukcesu, lecz ja czułem się, jakbym patrzył na szeroko uśmiechniętego, pękającego z dumy ojca. „Wreszcie”, rzekł. „Twoje ciało zaczyna rozumieć. Dostrzegłeś schemat, ale zamiast myśleć, zaufałeś swoim instynktom. To dobrze. A teraz...”

Uderzył mnie jeszcze raz silnym ciosem prosto w pierś, który odebrał mi na chwilę oddech i posłał prosto na ziemię. „Nadal musisz się wiele nauczyć, więc nie popadaj w samozachwyt”, powiedział mój mistrz. Jednak od tamtej chwili wiedziałem już, że jestem na dobrej drodze do zostania wielkim wojownikiem, którym w końcu się stałem.