Notatki Mevasera•Księga · Znaleziska

Najpierw zbezcześcili naszą świątynię, wzięli nas pod swój but… I robią to dalej, znów i znów. Uczynili nas tułaczami wędrującymi po świecie, bez końca szukającymi swojego miejsca, zawsze bezskutecznie.

„Dobrze”, powiedzieliśmy. „Poradzimy sobie”.

Potem, wiele wieków później, inni nas przyjęli. Potrzebowali lekarzy, kupców oraz pieniędzy, które mogliśmy im pożyczyć. Lecz tylko przez moment. Wkrótce staliśmy się odpowiedzią na wszystkie wściekłe pytania. „Kto zatruł studnię? Kto porwał dziecko? Kto jest odpowiedzialny za moją niedolę? I kto sprowadził na nas tę plagę?!” Zawsze my. A gdyby to był ktoś inny? „To nieważne – zrobił to NA ICH POLECENIE, czy to nie oczywiste?!”

„Dobrze”, powiedzieliśmy znowu. „Pójdziemy gdzie indziej”.

Lecz nadszedł czas, gdy nie mieliśmy już dokąd się udać. Żadne miejsce nie było bezpieczne. Mogliśmy jedynie zostać tam, gdzie byliśmy, i modlić się, aby nikt nie chciał nas spalić za jakiś kolejny kataklizm, prawdziwy czy wyimaginowany.

I tym właśnie teraz jesteśmy. Zarówno w Kotlinie Sangorskiej, jak i wszędzie indziej.

„Dobrze”, mówimy. „Niezależnie, co się stanie, poradzimy sobie”.