Ta, która wędruje Księga · Znaleziska

Była sobie kiedyś mała dziewczynka. W jednej chwili goniła motyle na polach; w kolejnej pozostały po niej tylko ślady drobnych stóp, rozwiewające się w nicości.

Ludzie szukali dziewczynki w każdym domu, każdej szparze, nawet w studni pośrodku wioski, lecz nigdzie jej nie było.

Lata później powróciła. Jej włosy wisiały w ciężkich strąkach niczym splątana wełna, a jej oczy wciąż były niespokojne, jakby śledziły ruch kogoś, kogo nikt inny nie widział. Gdyby nie znamię na policzku, nikt by jej nie rozpoznał. A jednak to była ona.

Gdziekolwiek postawiła stopę, tam rośliny więdły i przybierały groteskowe kształty. Ogrody gniły w kilka godzin, drzewa wypuszczały pędy podobne do guzów, a ziemia roiła się od pełzających stworzeń, które czmychały w świetle dnia.

Gdy mówiła, w jej głosie słychać było chór szeptów. Opowiadała o rzeczach naciskających na świat od drugiej strony – o wielkich mackach owijających się wokół niego, zaciskających się, szukających czegoś, o naczyniu. Starszym niż królestwa, starszym niż sam czas.

Przerażeni wieśniacy uznali, że jest przeklęta i przemawia językiem demonów. Spalili ją świętym ogniem w nadziei, iż to wypleni zamieszkujące ją zło. Lecz ani płomienie, ani czas nie zniszczyły mrocznych kłów spoczywających w jej popiołach.