Grzechy Skendera Księga · Znaleziska

Ze wszystkich tyranów i głupców rządzących w przeszłości Kotliną Sangorską, Skender Dragosti z pewnością był najgorszy. Nie dbał w ogóle o nas, swoich poddanych, a jedynie wykorzystywał, tak jak używa się narzędzi. A gdy ośmieliliśmy się mu sprzeciwić, co zrobił? Wykrwawił nas na śmierć w Dzierzbim Jarze, stając się czymś okrutniejszym i potworniejszym niż sama plaga.

Czy wiecie jednak, że zanim kniaź Brencis odebrał Skenderowi tron, zaproponował mu pokojowe rozwiązanie? Chciał darować życie zarówno jemu, jak i całej szlachcie. Miał tylko jeden warunek: mieli oni opuścić Kotlinę Sangorską, pozostawiając całe swoje bogactwo, tak by kniaź Brencis mógł je oddać ludziom. Skender rzecz jasna odmówił. Walczył zaciekle o swoje skarby, mocniej niż walczyłby o swoją rodzinę, przekonania czy poddanych. Dlatego też musiał umrzeć – za swoją krótkowzroczność.

Błogosławieni zatem jesteśmy, mając takiego władcę jak Brencis, którego życia nie liczy się w dekadach, lecz w stuleciach. Kniazia, który widzi więcej niż pokusy dóbr doczesnych czy nieistotne porachunki szlachty. Kniaź Brencis to wszystko widział i przeżył. Z tego powodu sam jeden uosabia mądrość całej dynastii liczącej sobie wieki. Nie istnieje żaden baron, książę ani król godzien się z Nim równać.

Chwała niech będzie kniaziowi Brencisowi!