Zstąpienie Księga · Znaleziska

Głęboko pod wzgórzami, pod niszczejącym łukiem leżą prastare ruiny, starsze od naszych miast i ksiąg. Ci, którzy ośmielą się w nie zstąpić, muszą zejść po tysiącu kamiennych stopni, podczas gdy światło ich pochodni drży i blednie, aż pozostaje po niej tylko żałosny węgielek.

Na samym dnie znajduje się ponoć rana zadana światu. Wszelki żywot wycieka z niej jednostajnym, nieubłaganym strumieniem.

Pewien człowiek, ogarnięty obsesją poznania zakazanych prawd, wyniszczony bezsennymi nocami, pragnął dowiedzieć się, co tam jest. Był on jednak stary, więc wysłał swojego młodego syna. Uznał bowiem, że dziecku zostało więcej życia.

Chłopiec zniknął w ruinach. Gdy wrócił, nie powiedział nic. Ojciec wybiegł mu na spotkanie, ucieszony jego widokiem, podekscytowany, że wreszcie, po tylu latach pozna prawdę, lecz chłopiec nie wyrzekł ani jednego słowa. Spojrzał na swego ojca oczami czarnymi jak dwie bezdenne jamy, od których nie sposób było odwrócić wzroku.

Ludzie mawiają, że chłopiec nadal krąży po wzgórzach, wślizgując się do domów i zaciskając swoje małe, zimne dłonie na piersiach śpiących ludzi. Ci, którzy przeżyją, budzą się pobladli i drżący, a w ich sercach łomocze pustka, której wypełnić nie jest w stanie żadna modlitwa.