Złe oko, część 1. Księga · Historie postaci

W trakcie poszukiwań mojej siostry, kiedy podróżowałem przez Transylwanię, napotkałem nieoczekiwaną przeszkodę: żaden z mieszkańców nie chciał ze mną rozmawiać. Gdy tylko na mnie spoglądali, zaczynali szeptać „deochi” i zamykali się w sobie. Początkowo nie rozumiałem, o co im chodzi, ale potem spotkałem w tawernie niemieckiego kupca, który wyjaśnił mi, że źródłem mych problemów są... moje oczy. A ściślej, ich fioletowe zabarwienie.

Owszem, moje niezwykłej barwy oczy bywały już wcześniej kłopotliwe. Przyciągały niechcianą uwagę i sprawiały, że wyróżniałem się wśród innych. Jednak to był pierwszy raz, gdy padłem ofiarę przesądu, że niektórzy ludzie mają „złe oko” – czy też „deochi”, jak mawiali tamtejsi ludzie.