Opowieść o żółwiu i lisie, część 2. Księga · Historie postaci

Lis zaczekał, aż Żółw się zbliży. „Witaj, czy to ty jesteś tym Żółwiem, o którym tyle słyszałem?”, zapytał uprzejmie. Żółw spojrzał na nieznajomego i odparł spokojnym, powolnym głosem: „Owszem, to ja. W czym mogę pomóc?”. Żółw bowiem, mimo samotnego usposobienia, zawsze chętnie pomagał innym. Nawet nieznajomym spotykanym w lesie, których uśmiech wydawał się nieco nieszczery.

Lis odpowiedział: „Och, nie chciałbym cię kłopotać... lecz jeśli byłbyś tak dobry, proszę, pozwól za mną”. I tak obaj powędrowali głębiej w las. Rzecz jasna, Żółw poruszał się w swoim, bardzo powolnym tempie. To denerwowało Lisa, któremu głód mocno dawał się już we znaki. Gdy byli już daleko od innych leśnych stworzeń, rzucił się na Żółwia, myśląc sobie: „Jego skorupa nie zdoła go długo ochronić przed drapieżnikiem tak zwinnym jak ja!”. Jednak jakże się mylił...