Warcząca góra, część 2. Księga · Znaleziska

Aż pewnego dnia młody chłopak zagubił się w lesie i przybył do stóp góry. Ona do mnie śpiewała, powiedział, wzywała mnie swoją pieśnią.

Nie był to warkot ani pomruk, lecz pieśń. Dlatego wiedzieliśmy, że to on był wybrany, na niego czekała góra, a jego nieobecność doprowadzała ją do szaleństwa. Przygotowaliśmy go do tej podróży, którą miał przebyć samotnie, i wysłaliśmy, by zobaczył cuda, których nie było dane oglądać żadnemu z nas.

Dziesięć dni i dziesięć nocy – tak długo czekaliśmy na jego powrót przy wejściu na szlak. Gdy tylko zniknął nam z oczu, pomruki góry ustały. Nie była to jednak cisza przed burzą, nie nadeszła żadna lawina. Słyszeliśmy jedynie spokojny szum wiatru.

Mijały dni i noce, a chłopak nie wracał. Nie należał do nas i nie miał już nigdy należeć. Góra go wezwała i zabrała; jej mgły stały się jego domem. To właśnie po nim nazwaliśmy ją Mirceas.

Od tamtej pory chłopak prowadził podróżnych przez burze i chronił ich przed zamieciami, pozwalając im bezpiecznie przechodzić na drugą stronę.

Warkot góry ustał, a żadne z nas nigdy nie próbowało już wspinać się na jej szczyt. Taki był zawarty między nami pokój.

I nikt więcej nie zginął już na tym szlaku.