Kobieta i klacz Księga · Znaleziska

W księżycowe noce, gdy chmury rozstępują się niczym zasłony, można dostrzec białą klacz i panią na jej grzbiecie galopujące poprzez las. Nietknięte upływem czasu, wieczne.

Dawno, dawno temu owa klacz była ukochanym wierzchowcem żony okrutnego lorda. W jej ciemnych oczach kobieta ujrzała łagodność, której nie dał jej świat. Pewnego dnia ledwie uszła z życiem przed zabójczą ręką swego męża. Uchyliła się przed ciosem i uciekła, błagając o pomoc. Jej krzyki rozbrzmiały echem ponad polami skąpanymi w świetle księżyca, a spośród nocy wyłoniła się klacz, biała jak śnieg, która pokłusowała jej na ratunek.

Lecz lord nie chciał pozwolić im uciec. Wycelował z kuszy i bełt przebił serce klaczy. Choć ta powinna paść na miejscu, nawet się nie zachwiała. Jej sierść pokryła się krwią, lecz niosła swą panią daleko, poza zasięg jej męża, sprzeciwiając się śmierci, póki kobieta nie była bezpieczna. Dopiero wówczas odważna klacz upadła i zgodziła się odejść.

Jej pani przeżyła w spokoju resztę swych dni, lecz nigdy nie zapomniała o swojej jedynej prawdziwej przyjaciółce. Kiedy umarła, księżyc zalśnił jaśniej niż zwykle, a gdy otworzyła oczy, ujrzała stojącego nad nią ducha klaczy, czekającego, by znów razem wzbić się do galopu.

Od tamtej pory są nierozłączne. Odnajdują kobiety i dziewczęta uwięzione w okrutnych rękach i wzywają je, by uciekły w mroki nocy. Tam szlachetna pani oferuje im pomoc, a jeśli te ją przyjmą, rozwiewają się w świetle księżyca, nie pozostawiając po sobie nic poza echem końskich kopyt cichnącym o brzasku.