Szkarłatna rozpacz Księga · Znaleziska

Była niegdyś młoda kobieta, która straciła ukochanego. Pochowano go na cichym wzgórzu, pod pochyłym drzewem, gdzie zawsze słychać było śpiew wiatru. Kobieta codziennie przychodziła na jego grób. Klęczała na kamieniu, przemawiała do mężczyzny z czułością i plewiła chwasty, które wyrastały zbyt blisko.

Pewnego wieczoru, gdy zmierzch rozmywał kolory na polach, siedziała tam, szepcząc o swoim bólu w bezlitosnej ciszy. Dzikie kolczaste pnącze owinęło się wokół nagrobka. Sięgnęła, by je oderwać, a kolce wbiły się głęboko w jej dłoń. Grób został splamiony jej krwią.

Nagle spod kamienia wyłonił się cień, a w nim kobieta zobaczyła swojego ukochanego.

Choć nie wyrzekł ani słowa i nie mógł z nią zostać, nie miała żadnych wątpliwości. Przez chwilę był tam, prawdziwy na tyle, by mogła do niego wyciągnąć dłoń.

Zrozumiała zatem: to krew go wzywała. Toteż powróciła kolejnej nocy, a potem znowu. Każdego wieczora otwierała kolejną ranę, pozwalając, by życie wyciekało z niej i przesączało się do gleby.

Krok po kroku zaczynała marnieć – jej cera bladła, jej głos stawał się słaby – lecz nie miało to znaczenia. W nocy, gdy oddała ziemi ostatnią kroplę krwi i upadła na grób, cmentarny wiatr nie niósł pieśni żałobnej.

Podążyła za nim – i odtąd byli na zawsze razem.