Prawdziwa historia rebelii wyzwoleńców Księga · Znaleziska

Piszę to wyznanie z własnej woli, w poszukiwaniu przebaczenia, lecz także by dobitnie wszystkich ostrzec. Byłem częścią miejscowej grupy wyzwoleńców, kryjącej się w lasach nieopodal Maragiru. Dołączyłem do nich, omamiony ich bezczelnymi kłamstwami na temat naszego kniazia. Nim się spostrzegłem, że mnie oszukali, było już za późno. Zostałem zmuszony do oddania im całego swojego dobytku, a oni zagrozili, że jeśli kiedykolwiek będę chciał ich opuścić, „pożałuję tego”.

Nigdy nie spotkałem Słowika ani nikogo ważnego, lecz na własne oczy widziałem, jak buntownicy z Maragiru dokonują straszliwych czynów, nie tylko wobec swych wrogów, lecz także niewinnych ludzi. Ukradli ziarno z dwóch wiosek. Poszli na cmentarz, wykopali ciała i obrabowali je ze wszystkiego, co było w grobach. Obcinali sierotom uszy w ramach „ćwiczeń”. Zatruli studnię, a gdy dwoje ludzi zmarło, zrzucili winę na żołnierzy. I kazali mi dokonywać potworności tak strasznych, że nie chcę o nich nawet wspominać. Jedynie mój spowiednik o nich wie.

Po dwóch miesiącach udało mi się wreszcie uciec. Dziś wiem, że nigdy nie wrócę do Maragiru. I ostrzegam wszystkich innych: trzymajcie się z dala od wyzwoleńców, za wszelką cenę! Jeśli wiecie, gdzie oni są i co planują, natychmiast powiadomcie żołnierzy. Oszczędźcie sobie i waszym bliskim tego, co ja musiałem znosić.