Brzydki anioł Księga · Znaleziska

Dawno, dawno temu na skraju wioski mieszkała wdowa. Jej mąż poszedł na wojnę i nigdy nie wrócił, ją zaś zaczął trawić smutek.

Jednej wiosny znalazła w lesie dziecko – rogate, o twardej skórze, o twarzy bardziej przypominającej kozę niż człowieka. Wieśniacy chcieli je utopić, zanim sprowadzi na nich nieszczęście.

Ale wdowa uciekła w leśne ostępy, kurczowo trzymając stworzenie w ramionach.

Mijały lata. Pewnego dnia starszy wioski zawędrował głęboko w las i zobaczył polanę, a na niej koślawą chatkę z małym ogródkiem. Wdowa nadal żyła, starsza, choć jej pleców nie szpecił garb. Przy niej stało dziecko, teraz olbrzymie jak bestia – trzy razy wyższe niż biedna kobiecina – lecz wyraźnie łagodne.

Wdowa przelękła się na widok intruza. Stanęła przed swoim dzieckiem i powiedziała: „Zostaw nas w spokoju, proszę. Przez te wszystkie lata trzymaliśmy się z dala od was i od wioski. I zawsze będziemy”.

Choć jej twarz poprzecinana była siatką zmarszczek, jej oczy jaśniały bardziej niż kiedykolwiek. Znów zamieszkało w nich życie, spokój – może nawet szczęście.

Starszy kiwnął głową i odszedł – nic nie widział i nic nie wyrzekł.

Czasem lepiej jest zmilczeć.