Zbyt uparty, by umrzeć, część 2. Księga · Historie postaci

Kiedy wreszcie przynieśli go do namiotu medyka, byłem pewien, że patrzę na trupa. Na całym jego ciele nie było ani jednego miejsca, które by nie krwawiło. Jego prawie ramię trzymało się na kawałku skóry. Nie miał jednego oka. Zapłaciłem księdzu za ostatnie namaszczenie, lecz gdy kapłan pochylił się nad moim umierającym przyjacielem, okazało się, że ten wcale nie zamierza umrzeć. Sądząc, że nadal znajduje się na polu bitwy, i biorąc biednego księdza za rabusia, Dietrich chwycił go swoją zdrową ręką, przyciągnął do siebie i walnął z całej siły głową!

Kawał twardego drania, pomyślałem wtedy. Nie tylko przetrwał obrażenia, które zabiłyby wielu słabszych od niego, lecz do tego nadal miał w sobie wolę walki. Dietrich przeżył tego dnia – owszem, stracił ramię, ale walczyć nie przestał. Jednoręki i jednooki wojownik... Nie uwierzyłbym w to, gdyby nie był moim przyjacielem. O ile wiem, nadal ma się dobrze. Żywy dowód na to, że niektórzy skurwiele są po prostu zbyt uparci, by umrzeć.