Dziennik właściciela wieży Note · Łupy ze świata

(…)

Nareszcie trochę ciszy i spokoju! Przeniosłem się do tej wieży i nagle co drugi dzień zaczęli pojawiać się jacyś goście.

„Och, kim jesteś, panie?”

„Czy jesteś jakimś mędrcem? Może mi pomożesz? Mam takiego paskudnego czyraka”.

„Proszę, czy możemy zatrzymać się tu na noc? Zbliża się burza!”

Bez końca jakieś niechciane wizyty i gadanie.

Ale na szczęście już po wszystkim. Wymyśliłem genialny plan, który zadziałał jak złoto. Wpadłem na to, czytając zapiski Marcellusa z Side, w których wspominał o „lykanthrōpos” – ludziach potrafiących zmieniać swój kształt i stawiać się wilkami. I wtedy pomyślałem: tutejsi mieszkańcy wierzą w rozmaite bajki. Na litość Boską, wierzą w jakichś kozoludzi żyjących w górach! Czemu więc nie w wilkołaki?

Udało mi się pozyskać wilczą skórę od jakiegoś łowcy. Potem wystarczyło ją na siebie założyć i w konkretne noce biegać wokół wieży i wyć wniebogłosy. No i oczywiście pozwolić kilku niechcianym gościom na własne oczy ujrzeć „potwora” żyjącego w czymś, co wkrótce na pewno będzie nazywane Wilczą Wieżą!

No i od tej pory nikt już nie przychodzi. Wreszcie mam to, czego najbardziej pragnąłem – święty spokój.