Utnapisztim i potop Księga · Znaleziska

W dawnych czasach nie było słońca i świat spowity był mrokiem. Wrakiry miały swoje armie, które prowadziły brutalne wojny z ludźmi, paląc ich miasta i wioski, i zabijając ich bez żadnych oporów.

W jednej z takich wiosek żył człowiek imieniem Utnapisztim. Pewnego dnia miał on wizję tak straszliwą, że obudził się z krzykiem. Nie powiedział o niej nikomu, gdyż wiedział, iż nikt mu nie uwierzy, lecz zaczął budować łódź, co zajęło mu dziewięćdziesiąt dni i nocy.

Dnia dziewięćdziesiątego pierwszego zaczął padać deszcz. I nie przestawał, toteż wszyscy mieszkańcy wioski zgromadzili się wokół Utnapisztima, błagając go, by pozwolił im wejść na swoją łódź. Gdy to zrobił, stał się cud – choć statek nie był wielki, znalazło się miejsce dla wszystkich tych ludzi, a także ich zwierząt gospodarskich. Wkrótce wioska została zalana, zaraz przed tym, jak dotarły do niej wrakiry. Demony utonęły, lecz łódź Utnapisztima przetrwała.

Po kolejnych dziewięćdziesięciu dniach i nocach deszcz przestał padać. Utnapisztim zbudował nową wioskę, która później stała się świętym miastem Hatum. Nigdy nikomu nie powiedział, kto zesłał na niego wizję potopu, lecz największa świątynia w Hatum została poświęcona Sheemie, przebiegłej prządce sieci.