Mądrość bagien Księga · Znaleziska

Powiadają, że żył w norze na bagnach. Uprzejmi przyrównywali go do jaszczurki, pozostali do żaby lub larwy. Mówili, że miał włosy pokryte mchem, a jego ubranie było zgniłe, lecz nikt nigdy nie widział go na własne oczy.

Wychodził jedynie w najciemniejsze, najbardziej pochmurne noce, by wędrować po trzęsawiskach i szukać towarzystwa kogoś, kto był na tyle głupi, by też tamtędy przechodzić. A gdy ów głupiec przynosił podarunki, nieznajomy wymieniał je na swą mądrość. Żył na świecie od stuleci i doskonale znał ludzkość. Rozumiał to, co było niepoznane dla innych; potrafił wywieść w pole najmądrzejszych z ludzi.

Pewnej nocy młody rolnik postanowił go poszukać i poprosić o pomoc. Nowy pan objął władzę i wygnał jego i jego rodzinę z ich ziemi. Mieli odejść przed końcem miesiąca.

Rolnik ofiarował nieznajomemu dar najsłodszy ze wszystkich – własną krew. I za to otrzymał tak wiele mądrości, by zrobić głupca z nowego pana i odebrać mu władzę.

Choć nie był tak mądry jak sam nieznajomy, zrozumiał dwie ważne rzeczy:

Że jest to przyjaciel, którego nie wolno stracić.

I że ci, którzy są u władzy, nie płacą dziesięcin. Krew innych ludzi jest tak samo słodka.

Więc płacili inni. A on sam rządził aż do późnej starości.