Dziennik pasterza Note · Łupy ze świata

Mówili mi: „To zły pomysł, Nemoy”. Ha! Mogą sobie wsadzić swoje słowa w rzyć – wyniesienie się ze Svartrau w góry to była najlepsza decyzja, jaką w życiu podjąłem. Prawda, musiałem sprzedać dom, a chatynka, którą tu kupiłem, jest o wiele mniejsza i zapewnia mniej wygód. Ale tutaj mogę żyć po swojemu, bez wścibskich sąsiadów wtykających nos w moje sprawy. A do tego mam własne stadko owiec. Nauczenie się opieki nad nimi nie może być przecież aż tak trudne.

(…)

Jednak jest trudno. I do tego jak te owce śmierdzą! Nie mogę się przyzwyczaić. No ale przynajmniej nikt mi nie zawraca tu głowy. I nie ma nic przyjemniejszego niż usiąść sobie wieczorem po ciężkim dniu pracy, zapalić fajkę i rozkoszować się widokiem na dolinę. Cudowność.

(…)

Zginęło mi kilka owiec. Wczorajszej nocy słyszałem na zewnątrz jakieś dziwne hałasy, jakby coś tam się kręciło. Miałem za dużego pietra, żeby wyjść i sprawdzić. A rano policzyłem owce i okazało się, że czterech z nich brakowało. Czyżby wilki?

(…)

Poprzedniej nocy nie spałem, czuwałem na warcie. I zobaczyłem... coś. Jakieś nieduże kształty, kręcące się pomiędzy moimi owcami. Zabrały kilka sztuk ze stada i zniknęły, jednak zanim odeszły, jedno z tych stworzeń spojrzało wprost na mnie. Widziałem wielkie oczyska lśniące w blasku księżyca. I mogę przysiąc, że usłyszałem chichot. Może powinienem odejść, zanim mnie też schwytają?

(…)

Czasami wystarczy spojrzeć na swoje strachy w świetle dnia, by dostrzec, jak bardzo są niedorzeczne. Nigdzie się stąd nie wybieram – to mój dom i moje pieprzone owce. Nie po to się przyzwyczajałem do ich smrodu. Dlatego kiedy następnym razem te stwory tu przyjdą, będę czekał. Mam swój topór i mogę rozpalić wielkie ognisko, żeby je odpędzić. Pożałują, że weszły mi w drogę!