O piekielnych ogarach Note · Dokumenty zadań

Piekielne ogary wykazują niepokojąco wysoki stopień inteligencji, przewyższający jakiekolwiek inne psy. Zdają się rozumieć mowę, jak również mroczne, złe pojęcia takie jak zemsta czy nienawiść. Mimo to nie znają lojalności i nie reagują na większość poleceń, chyba że akurat pokrywają się one z ich własnymi pragnieniami. Podobnie jak wrakiry, łakną krwi; jeśli zostaną jej pozbawione, zaczną zabijać siebie nawzajem, aż zostanie tylko jeden.

Ich głód można wykorzystać, by je kontrolować. Regularne ofiary z krwi zdają się tworzyć więź w psim umyśle, kojarząc obecność właściciela z posiłkiem. Tak długo, jak jest ona zapewniona, ogar będzie posłuszny i nie zaatakuje żywiciela. Co więcej, będzie go chronił.

Ryzyko jest jednak takie, że jeśli posoka nie zostanie dostarczona w porę, ogar może zaatakować właściciela.

Czy owe stworzenie uznaje brak życiodajnego płynu za zdradę, niedogodność czy po prostu za oznakę, że właściciel nie jest już przydatny, tego nie wiadomo. Jedno jest natomiast pewne: z piekielnym ogarem nie da się zaprzyjaźnić. To jedynie współpraca oparta na wygodzie, zawsze balansująca na krawędzi rozlewu krwi.