Raport o dezercji Księga · Miejsca warte uwagi

Tak jak nakazano, zebrałem informacje na temat dezerterów w naszych szeregach. W sumie szesnastu ludzi opuściło swoje posterunki bez wyraźnego pozwolenia ze strony przełożonych. Dziesięciu z nich nigdy nie odnaleziono.

Z pozostałej szóstki trzech znaleziono w karczmach, odzianych w cywilne stroje, w stanie całkowitego upojenia (zostali odpowiednio ukarani), dwóch natomiast rzekomo zmieniło strony i dołączyło do wyzwoleńców. Ostatni przypadek, dotyczący Klausa (samozwańczo tytułującego się „Chrobrym”), jest wyjątkowo nietypowy i zasługuje na bardziej szczegółowe opisanie.

Klaus otrzymał pozwolenie na wstąpienie w nasze szeregi mimo obaw, czy jego zdrowie umysłowe mu na to pozwala. Ostatecznie został przyjęty, lecz przydzielono mu najniższe rangą zadania, takie jak obowiązki przy kuchni i latrynach. Wkrótce potem zniknął bez śladu, a jego przełożony założył, że była to ucieczka od uciążliwych obowiązków. Jednakże jakiś czas później jego ciało zostało przez przypadek odnalezione w jednym z wychodków. Okazało się, że potraktował swoje obowiązki nader poważnie i czyścił deskę (ponoć niezwykle brudną) z takim entuzjazmem, że wpadł do środka i utonął w gnoju. Jego imię zostało skreślone z listy dezerterów, powiadomiono także jego bliskich (choć oszczędzono im barwnych szczegółów). Jeśli mogę sobie pozwolić na niewybredny żarcik – w tym kontekście określenie „wydalony” nabiera zupełnie nowego znaczenia.