Gdzie należymy Note · Dokumenty zadań

Próbuję poznać odpowiedź od stuleci, uciekam od jednej idei w drugą, dekada za dekadą. Wszystko na próżno, droga donikąd. I pomyśleć, że dopuściłam się takiej głupoty.

Kiedyś sądziłam, że to może być miejsce: gdzieś poza Ziemią, otaczające nas niczym zasłona. Lecz ta pewność mnie opuściła. To może być stan umysłu, stan duszy, byt poza moją zdolnością rozumowania.

Mimo to nie mogę ustać w moich próbach pojęcia tego konceptu, gdyż jest tu zawsze. Przesącza się, szepcze w moim umyśle, wślizguje do moich koszmarów, żąda uwagi, rozpoznania, zrozumienia.

To obecność. Jednocześnie żywa i martwa, czynna i bierna. Wciąga mnie i jednocześnie nie wpuszcza do siebie. Obiecuje rozwiązania i drwi ze mnie, gdy wierzę w jej słowa.

Powinnam się poddać, lecz nie mogę. To moja bezkresna nadzieja i kres bez nadziei.